2010 week 6 t/m 9 (februari)
Lieve mensen. Het is er werkelijk niet van gekomen om te loggen. Het is een maand geworden van reizen. Dan hier, dan daar, wel internet, vaker geen internet. Om een beetje gek van te worden eerlijk gezegd.
Maar… langzaam maar zeker wordt het vaarwater weer rustiger en kan er wat meer tijd aan onszelf besteed worden. (En dat zeg ik terwijl we op het punt staan om weer naar het (zonnige) zuiden te vertrekken…)
Laten we beginnen met de oude tovenaar, mijn vader. Hij leeft nog! Dat klinkt bijna dramatisch en dat is dan weer precies zoals het was. Twee weken ben ik bij hem in huis geweest (met dank aan de collega’s op het werk die me al die tijd zonder morren vervangen hebben) en toen zat er weer een beetje leven in. Nog niet veel, want ook daarna heeft het nog ruim een week geduurd voor hij weer naar buiten durfde te gaan.
Hij is door een fikse longontsteking, gepaard gaande met een stevige buikgriep, erg verzwakt. Op de weegschaal stond nog maar vijftig kilo…
Deze ziekteperiode heeft hem gesloopt. Het is een kleine, breekbare man geworden. Trillerig en onzeker. We hopen dat als het straks weer wat beter weer gaat worden en de zon zich vaker laat zien, dat hij dan op zal knappen en weer iets van zijn oude glorie terugkrijgt.
Het mag duidelijk zijn, hij heeft ons meer nodig dan voorheen, en bijna al onze vrije tijd gaat op aan bezoeken aan hem.
In de tijd dat ik bij hem was, is er ook besloten een nieuw bed voor hem te kopen. Een echt ‘ziekenhuisbed’ maar dan voor thuis. Mooi ding, hartstikke handig, en prima ook voor als er verzorging nodig is. Het was wel even een stap die gezet moest worden, want hij sliep nog altijd in het bed waarin hij samen met mijn moeder lag. Om dat nou weg te doen…
Toch heeft hij ervoor gekozen om door te zetten en dat zonder spijt. Hij slaapt heerlijk in zijn nieuwe bed!
Even een tip voor mensen in de omgeving van Helmond. Er is daar een ouderenwinkel. Te vinden in winkelcentrum Straakven, en zéér de moeite waard voor mensen die, om wat voor reden dan ook, hulpmiddelen of aanpassingen nodig hebben. Een prachtige winkel met personeel dat er alles voor doet om de klant tevreden te krijgen. Ga daar beslist eens kijken als je iets nodig hebt. Ze hebben er de nieuwste snufjes.
(En nee… ik heb er geen aandelen, haha, ik ben alleen maar heel enthousiast over de service en de hulp die ze geboden hebben.)
Oh ja, er is ook nog iets raars gebeurd. (Het zal niet, hoor ik alweer mensen denken…)
Op een morgen kwam er een dame naar me toe die me aansprak in het engels. Ze vroeg waar ik woonde. Het was een vreemde situatie. De vrouw in kwestie kende ik helemaal niet, ze leek me geen ‘doorsnee-huisvrouw’ en ik snapte niet wat ze van me wilde. Dus was ik op mijn hoede en antwoordde: “I live in the Middle-East of the country.”
Onmiddellijk kreeg ze alle kleuren van de regenboog, stonden er duidelijk beveiligingsmensen om haar heen en werd ook ik omsingeld. Geen idee wat er gaande was! “The middle- east?” stamelde ze. “Yes, of this country.” zei ik weer.
Ik zag werkelijk niet wat ik verkeerd deed, maar zij werd onder de arm genomen en afgevoerd in een grote auto die meteen daarna met hoge snelheid vertrok.
Tsssssssssss… ik deed niks!
Toch weer even terug naar de meer serieuze dingen. Er gebeurt teveel. En dat alles tegelijk. Zo zijn er ooms en tantes ziek, en dat varieert van ziekenhuis tot verpleeghuis. Een vriendin van me kreeg ineens een knobbel in haar hals. Lymfeklierkanker? We weten het nog niet. De onderzoeken zijn gaande.
Een andere vriendin had haar derde miskraam en dat terwijl ze deze keer al vier maanden zwanger was. Zo triest…
Maar er speelt meer. Dikkertje sukkelt ook een beetje. Dat is allemaal niet ernstig, wel lastig. Hij staat onder controle bij de huisarts, en voor mij heeft het nu lang genoeg geduurd. Hij moet maar eens door naar een specialist, zo lijkt me. Dat zou helemaal niet zo verkeerd zijn. Hij krijgt iedere keer medicijnen voor zijn longen, maar daardoor raakt hij dan ook zijn stem kwijt. Iets wat heel vervelend is, want ik hoor altijd al niet zo goed, ook niet met het gehoorapparaat, maar nu zijn onze gesprekken bijna komisch te noemen.
Babylonische spraakverwarringen zijn ons niet vreemd. Het is al wel voorgekomen dat hij om vlees vroeg en ik met vis aan kwam dragen. Discussieren… het is meer een ‘wat zeg je’ als een ‘welles - nietes’ spel.
Over discussie gesproken… die homo’s in de Sint Jan. Daar ben ik heftig over aan het nadenken geweest. Op zich hebben ze groot gelijk dat ze zich niet buiten laten sluiten. Ook ik vind dat beslist geen christelijke houding. Maar hun manier van protesteren stuitte me ook tegen de borst. Om nou roze auel (’hosti’) uit te delen… nee…
Ook vroeg ik me af hoeveel van de mensen die er die morgen waren in Den Bosch, gaan op andere (zon)dagen ook naar de kerk? Wie raakt het nou daadwerkelijk? Ben je er omdat je je betrokken voelt bij de situatie, gekwetst bent, of gaat het om het protesteren als zodanig?
Laat het duidelijk zijn, in mijn opinie is iedereen welkom in welke kerk dan ook. Mensen uitsluiten of buitensluiten of discrimineren of vernederen of uitbuiten of hoe dan ook negatief benaderen… ik probeer het altijd te vermijden.
Maar, en hier zit ‘m bij mij de kneep, ik verlang wel wederzijds respect.
Dus… laat ze maar komen, mits ze zich gedragen zoals dat in een eucharistieviering redelijkerwijs verwacht mag worden.
Er is nog véél meer dat me bezig gehouden heeft de afgelopen maand. Om iets moois te noemen. Het bezoek van een neef van me met zijn vrouw. Heerlijk! Helaas kwam het er niet van om erover te loggen. Daarom ga ik het misschien wel weer anders doen, en afstappen van het één keer per week (sorry, ik weet het, deze keer was het een maand) en gewoon weer loggen als de zin en de tijd er is. Want soms zit ik vol verhalen maar komt het er niet van ze ook op te schrijven.
Dus wie weet. Waarschijnlijk wordt alles weer anders.
Oh ja, tot slot, voor wie het interesseert… Inmiddels ben ik sinds 1 februari 4 kilo afgevallen. Jippie!
Lieve mensen. Het is er werkelijk niet van gekomen om te loggen. Het is een maand geworden van reizen. Dan hier, dan daar, wel internet, vaker geen internet. Om een beetje gek van te worden eerlijk gezegd.
Maar… langzaam maar zeker wordt het vaarwater weer rustiger en kan er wat meer tijd aan onszelf besteed worden. (En dat zeg ik terwijl we op het punt staan om weer naar het (zonnige) zuiden te vertrekken…)
Laten we beginnen met de oude tovenaar, mijn vader. Hij leeft nog! Dat klinkt bijna dramatisch en dat is dan weer precies zoals het was. Twee weken ben ik bij hem in huis geweest (met dank aan de collega’s op het werk die me al die tijd zonder morren vervangen hebben) en toen zat er weer een beetje leven in. Nog niet veel, want ook daarna heeft het nog ruim een week geduurd voor hij weer naar buiten durfde te gaan.
Hij is door een fikse longontsteking, gepaard gaande met een stevige buikgriep, erg verzwakt. Op de weegschaal stond nog maar vijftig kilo…
Deze ziekteperiode heeft hem gesloopt. Het is een kleine, breekbare man geworden. Trillerig en onzeker. We hopen dat als het straks weer wat beter weer gaat worden en de zon zich vaker laat zien, dat hij dan op zal knappen en weer iets van zijn oude glorie terugkrijgt.
Het mag duidelijk zijn, hij heeft ons meer nodig dan voorheen, en bijna al onze vrije tijd gaat op aan bezoeken aan hem.
In de tijd dat ik bij hem was, is er ook besloten een nieuw bed voor hem te kopen. Een echt ‘ziekenhuisbed’ maar dan voor thuis. Mooi ding, hartstikke handig, en prima ook voor als er verzorging nodig is. Het was wel even een stap die gezet moest worden, want hij sliep nog altijd in het bed waarin hij samen met mijn moeder lag. Om dat nou weg te doen…
Toch heeft hij ervoor gekozen om door te zetten en dat zonder spijt. Hij slaapt heerlijk in zijn nieuwe bed!
Even een tip voor mensen in de omgeving van Helmond. Er is daar een ouderenwinkel. Te vinden in winkelcentrum Straakven, en zéér de moeite waard voor mensen die, om wat voor reden dan ook, hulpmiddelen of aanpassingen nodig hebben. Een prachtige winkel met personeel dat er alles voor doet om de klant tevreden te krijgen. Ga daar beslist eens kijken als je iets nodig hebt. Ze hebben er de nieuwste snufjes.
(En nee… ik heb er geen aandelen, haha, ik ben alleen maar heel enthousiast over de service en de hulp die ze geboden hebben.)
Oh ja, er is ook nog iets raars gebeurd. (Het zal niet, hoor ik alweer mensen denken…)
Op een morgen kwam er een dame naar me toe die me aansprak in het engels. Ze vroeg waar ik woonde. Het was een vreemde situatie. De vrouw in kwestie kende ik helemaal niet, ze leek me geen ‘doorsnee-huisvrouw’ en ik snapte niet wat ze van me wilde. Dus was ik op mijn hoede en antwoordde: “I live in the Middle-East of the country.”
Onmiddellijk kreeg ze alle kleuren van de regenboog, stonden er duidelijk beveiligingsmensen om haar heen en werd ook ik omsingeld. Geen idee wat er gaande was! “The middle- east?” stamelde ze. “Yes, of this country.” zei ik weer.
Ik zag werkelijk niet wat ik verkeerd deed, maar zij werd onder de arm genomen en afgevoerd in een grote auto die meteen daarna met hoge snelheid vertrok.
Tsssssssssss… ik deed niks!
Toch weer even terug naar de meer serieuze dingen. Er gebeurt teveel. En dat alles tegelijk. Zo zijn er ooms en tantes ziek, en dat varieert van ziekenhuis tot verpleeghuis. Een vriendin van me kreeg ineens een knobbel in haar hals. Lymfeklierkanker? We weten het nog niet. De onderzoeken zijn gaande.
Een andere vriendin had haar derde miskraam en dat terwijl ze deze keer al vier maanden zwanger was. Zo triest…
Maar er speelt meer. Dikkertje sukkelt ook een beetje. Dat is allemaal niet ernstig, wel lastig. Hij staat onder controle bij de huisarts, en voor mij heeft het nu lang genoeg geduurd. Hij moet maar eens door naar een specialist, zo lijkt me. Dat zou helemaal niet zo verkeerd zijn. Hij krijgt iedere keer medicijnen voor zijn longen, maar daardoor raakt hij dan ook zijn stem kwijt. Iets wat heel vervelend is, want ik hoor altijd al niet zo goed, ook niet met het gehoorapparaat, maar nu zijn onze gesprekken bijna komisch te noemen.
Babylonische spraakverwarringen zijn ons niet vreemd. Het is al wel voorgekomen dat hij om vlees vroeg en ik met vis aan kwam dragen. Discussieren… het is meer een ‘wat zeg je’ als een ‘welles - nietes’ spel.
Over discussie gesproken… die homo’s in de Sint Jan. Daar ben ik heftig over aan het nadenken geweest. Op zich hebben ze groot gelijk dat ze zich niet buiten laten sluiten. Ook ik vind dat beslist geen christelijke houding. Maar hun manier van protesteren stuitte me ook tegen de borst. Om nou roze auel (’hosti’) uit te delen… nee…
Ook vroeg ik me af hoeveel van de mensen die er die morgen waren in Den Bosch, gaan op andere (zon)dagen ook naar de kerk? Wie raakt het nou daadwerkelijk? Ben je er omdat je je betrokken voelt bij de situatie, gekwetst bent, of gaat het om het protesteren als zodanig?
Laat het duidelijk zijn, in mijn opinie is iedereen welkom in welke kerk dan ook. Mensen uitsluiten of buitensluiten of discrimineren of vernederen of uitbuiten of hoe dan ook negatief benaderen… ik probeer het altijd te vermijden.
Maar, en hier zit ‘m bij mij de kneep, ik verlang wel wederzijds respect.
Dus… laat ze maar komen, mits ze zich gedragen zoals dat in een eucharistieviering redelijkerwijs verwacht mag worden.
Er is nog véél meer dat me bezig gehouden heeft de afgelopen maand. Om iets moois te noemen. Het bezoek van een neef van me met zijn vrouw. Heerlijk! Helaas kwam het er niet van om erover te loggen. Daarom ga ik het misschien wel weer anders doen, en afstappen van het één keer per week (sorry, ik weet het, deze keer was het een maand) en gewoon weer loggen als de zin en de tijd er is. Want soms zit ik vol verhalen maar komt het er niet van ze ook op te schrijven.
Dus wie weet. Waarschijnlijk wordt alles weer anders.
Oh ja, tot slot, voor wie het interesseert… Inmiddels ben ik sinds 1 februari 4 kilo afgevallen. Jippie!