Ontspannen…
Na de afgelopen tijd lukt het niet om me goed te concentreren op iets. Het hoofd is moe, en dat neemt het lichaam met zich mee.
Dus, alles is op reis, behalve de aanwezigheid.
Het is nu zelfs zover dat ik spontaan in slaap val als ik een momentje niets doe.
Dus… even wat ontspanning lijkt geen kwaad te kunnen.
Dat doe ik door het maken van legpuzzels. Soms in het echt, maar de laatste tijd op de computer.
Dat is ‘lekker’. Even een paar minuutjes fröbelen met wat stukjes die aan elkaar gepast moeten worden. Het is net niet te gemakkelijk maar zeker ook niet te moeilijk.
“Krek wak wou” zeggen de Brabanders.
Ook zien, dan staat hier alvast een beginnetje. Veel plezier!
mei 16, 2012
· 
Vrouwke · 
2 Reacties
Tags: legpuzzel, ontspannen, puzzelen · Geplaatst in: Diversen, Persoonlijk
In antwoord op uw schrijven
Naar aanleiding van het vorige log kwam er een reactie van de directeur van ECI, Hubert de Koning. Die luidde als volgt:
“Hallo Vrouwke,
Mijn naam is Hubert de Koning en ben directeur bij ECI.
Mag ik je vragen waarom je, zo gek op lezen bent, de innige relatie met ECI gaat stoppen? Naast veel leuke boeken, de gidsen, een fijne site bieden we ook korting. Wat gaat er mis?
Met vriendelijke groeten,
Hubert de Koning”
In eerste instantie was ik nogal sceptisch over deze reactie. Want hoe komt dé directeur van de ECI erbij om te reageren op een log? Dus, achterdochtig, ben ik op zoek gegaan naar gegevens over Hubert de Koning. Het werd al snel duidelijk dat hij écht de directeur is. Dus dan is het niet meer dan netjes als ik ook een antwoord geef op zijn vraag.
Omdat hij hier open en bloot reageert, vind ik ook dat ik op die manier een antwoord kan geven…
Geachte meneer de Koning, beste Hubert,
Bedankt voor uw reactie op mijn log d.d. 7 mei 2012 waarin ik aankondig het lidmaatschap bij de boekenclub ECI op te zeggen. U vraagt mij naar de reden hiervan.
Laat ik helemaal eerlijk zijn. Over de ECI heb ik geen klachten. Integendeel, ik vind het een klantvriendelijke club die redelijk goed toegankelijk is. Wel is het na de laatste veranderingen wat moeilijker geworden om wijs te worden uit de diverse mogelijkheden. Zo is het me wel eens overkomen dat ik keurig een boek besteld had in de daarvoor gestelde periode en toch een tegoedboen van €25.00 euro kreeg omdat het later bleek een boek te zijn buiten de boekenclub om. Of zoiets… precies weet ik het niet meer. Hoe dan ook, daar was ik nogal verbaasd over.
Ook stoort het me dat er zeer regelmatig brochures toegezonden worden die niets met de verplichte kwartaalafname te maken hebben. Toen de winkels nog bestonden (jammer dat die er niet meer zijn, het was toch wel makkelijk om met vragen even binnen te lopen) ben ik wel eens gaan vragen wat daar nu precies de bedoeling van was. De vriendelijke medewerkster vertelde me dat het was om mensen ‘wakker te houden’, maar dat de enige échte magazine waaruit besteld ‘moet’ worden voorzien is van een nummer. Die komt ook maar vier keer per jaar. De rest valt onder de rubriek extra’s.
Goed, dat was dan weer duidelijk maar dat is toch nog weer anders dan dat het een helder beeld geeft.
Over het algemeen ben ik een tevreden tot zeer tevreden klant geweest. Er was altijd wel een boek te vinden dat in mijn straatje paste.
Waarom dan nu die opzegging die me ruim € 1.50 aan telefoonkosten heeft gekost omdat de wachttijd meer dan een kwartier bedroeg?
Wel, vanwege de kosten. Het klinkt misschien belachelijk en toch is het zo. Niet om die anderhalve euro, echt niet, maar wel om de kosten die het kopen van boeken met zich meebrengt. Sinds maart 2011 is mijn persoonlijke situatie in die zin veranderd dat ik zonder werk ben komen zitten. Daardoor ging ik er financieel op achteruit, maar het was nog te overzien. Hier en daar werd de levensstijl aangepast en zo kon het prima.
Tot… ik werk vond per 19 april j.l. bij PostNL. Daar werk ik sinds die tijd als postvoorbereider voor het schamele salaris van € 8.62 bruto per uur. Dat is minder dan de ww-uitkering. Wat het nog schrijnender maakt is dat ik van die €8.62 per uur ook nog eens 70% moet afstaan aan het UWV. Dat is een regeling die (inmiddels demissionair) minister Kamp bedacht heeft. Daarnaast wordt het aantal gewerkte uren ook nog eens afgetrokken van de WW-uitkering.
Dus, nu ik werk en daarnaast nog een WW-uitkering krijg, ontvang ik per maand bijna € 100.00 euro minder dan toen ik nog alleen WW ontving.
Kijk, en daardoor kom ik nu in de problemen. De financiën moeten opnieuw onder de loep genomen worden en er moeten wederom keuzes gemaakt worden.
Misschien ridicuul, maar niet minder waar: Omdat ik een WW-uitkering ontvang, ben ik gedwongen te solliciteren. Dit moet allemaal gearchiveerd worden en in geval van controle aan het UWV voorgelegd kunnen worden. Daardoor ben ik gedwongen een printer aan te schaffen mét daarbij cardridges. Die zijn duur! Geen mens die erover nadenkt maar het is wel een rib uit het lijf als er weer naar de winkel gegaan moet worden om aan je plichten te kunnen voldoen.
Daarnaast wil ik heel graag auto blijven rijden. Dit omdat onze familie op afstand woont en we die toch wel graag regelmatig willen ontmoeten. Bovendien word ik door de Haagse regelgeving gedwongen om ook werk te zoeken op een afstand van een uur rijden van huis. Dus die auto is voorlopig nog noodzaak. En zo’n ding kost geld!
Al met al valt het niet mee om de eindjes aan elkaar te knopen en wat valt er dan als eerste weg?
Juist ja, het aanschaffen van boeken omdat die ook in een bibliotheek te lenen zijn. Het is dus niet meer dan een, naar mijn mening, verstandige en weloverwogen keuze geweest om het lidmaatschap bij het ECI op te zeggen.
Ik doe dit met pijn in het hart, en met een boze blik richting “Den Haag” en het “UWV”, maar het is niet anders.
Hopend op uw begrip, groet ik u vriendelijk,
Vrouwke
mei 11, 2012
· Vrouwke · 6 Reacties
Tags: Den Haag, ECI, Hubert de Koning, lezen, PostNL, salaris, UWV, WW, WW-uitkering · Geplaatst in: Diversen, Persoonlijk
Het laatste boek van…
Na vijftien jaar komt er een einde aan een innige relatie met de boekenclub ECI. Wat ooit het eerste boek was dat ik er besteld heb, weet ik werkelijk niet meer, maar het laatste boek zal dit zijn:
De keuze was niet moeilijk. Het moet gezellig lezen, er mag ook wat diepgang inzitten, maar ik moet er niet echt bij hoeven nadenken. Iets voor op de hoek van de bank of op de rand van het bed. De korte omschrijving past dan weer helemaal in mijn interesseveld dat toch nog altijd wel uitgaat naar de samenleving en de onderlinge menselijke verhoudingen. Dus het leek me een prima combinatie tussen ontspanning en realiteit.
Morgen zal het wel op de deurmat liggen. Ik heb er nu al zin in om het te lezen.
mei 7, 2012
· Vrouwke · 5 Reacties
Tags: 15 jaar, boeken, ECI, lezen, verplichting, VIP · Geplaatst in: Diversen, Persoonlijk
Nog maar eens het UWV
Via Twitter kwam ik een krantenartikel (in de Volkskrant) tegen over het UWV.
Als je dit gelezen hebt, begrijp je misschien iets meer van mijn frustraties omtrent het moeten solliciteren en het gebrek aan ondersteuning vanuit het UWV.
Banen die mij voorgesteld zijn:
Friteurkok
Metselaar
Lasser
Betonvlechter
Kraanmachinist
Geloof me, ik voldoe echt niet aan het omschreven profiel. Dat weet ik zeker!
mei 5, 2012
· Vrouwke · 4 Reacties
Tags: solliciteren, UWV, werk zoeken · Geplaatst in: Diversen, Persoonlijk
De smaak van Quinoa
Nadat ik eergisteren vertelde over Quinoa waren er verschillende mensen die wilden weten hoe dat smaakt. Wel… best lekker!
Maar daar schiet je natuurlijk niks mee op als ik het daarbij zou laten. Dus iets gedetailleerder kan ik zeggen:
Het is een beetje nootachtig, met een heel klein beetje een bittere nasmaak.
Wel vraagt het om ondersteuning van iets met een wat pittigere smaak, omdat het anders aan de flauwe kant blijft.
Al met al niet slecht, en best een leuke aanvulling op de aardappels, pasta en rijst.
Het mondgevoel is eerst een beetje vreemd. Of misschien moet ik wel zeggen sensationeel. Want, het zijn kleine ronde bolletjes die in je mond nog een beetje ‘ontploffen’. Daar moest ik in het begin aan wennen, maar later vond ik het wel een leuke manier van eten.
Wel jammer dat het behoorlijk aan de prijs is. Bij de AH kost een pak Quinoa van Lassie met 275 gram inhoud ruim twee euro.
mei 4, 2012
· Vrouwke · 2 Reacties
Tags: mondgevoel, prijzig, quinoa · Geplaatst in: Diversen
Totaal niet afvallig
Het is alweer een tijd geleden dat ik iedereen ervan op de hoogte hield als er weer eens een gewichtsverandering was. Om precies te zijn, ik weet helemaal niet meer wanneer ik er voor het laatst iets over verteld heb. Dat is niet erg, want zo heel belangrijk is het niet, maar toch. Het is wel iets waar ik iedere dag mee bezig ben.
Ik ben te zwaar, véél te zwaar, en dat zou ik graag anders willen zien. Daar doe ik dan ook mijn stinkende best voor. Ik deed zelfs zo goed mijn best dat het lichaam het niet meer pikte en vond dat het wel genoeg was. Het trok driftig aan de noodrem. Dat was niet leuk en ook niet aardig van dat lichaam, want ik was er nog lang niet. Nog zeven kilo te gaan voordat ik tevreden ben.
Maar… langzamerhand begin ik te geloven dat het wel goed is zo. De nodige lapmiddelen in de vorm van pillen en voedingssupplementen zijn nodig geweest om de samenstelling van het bloed en daarmee een redelijk gezond lichaam op orde te krijgen. En dat kan toch echt de bedoeling niet zijn. Een gezond gewicht is leuk, maar dat mag niet gaan ten koste van een ziek lijf.
Dus… wat te doen? Ik wil nog wel werken aan die zeven kilo, maar of het ook verantwoord is?
We (dat zijn de diëtiste en ik) gaan het op een op het oog vreemde manier testen. Namelijk door méér te gaan eten dan ik ooit gedaan heb. Wel met gepastheid en overleg, maar meer inhoud. Gezonde inhoud.
Opdracht voor de komende drie weken is: Meer koolhydraten eten dan ik gewend was (dat waren er eerst maar dertig per dag, toen vijftig en nu gaan we naar de ca. vijfenzeventig) en ook meer calorieën. Dat móeten er zo’n veertienhonderd zijn op een dag. (nu is dat vaak maar 1200 of nog minder)
Al met al voor mij een hele opgave. Toch wil ik het gaan proberen. Ergens zal nog wel een knopje zitten dat omgezet kan worden. Dat ga ik vandaag zoeken, en dan morgen aan de slag.
Veel en gezond eten, dat moet te doen zijn. Iemand ooit van Quinoa gehoord? Ik niet! Tot vanmiddag. Inmiddels hebben we het in huis en morgen staat het op het menu.
Ik ben zeer benieuwd naar de komende drie weken.
Écht wel. 
mei 2, 2012
· Vrouwke · 3 Reacties
Tags: afvallen, diëtiste, eten, gezondheid, quinoa · Geplaatst in: Persoonlijk
Gepaste stilte
Er gebeurde de laatste weken zoveel om ons heen, dat het niet anders dan gepast was om even wat stilte in acht te nemen. Na het overlijden van neef Henk, is ook nog een tante overleden. Dat hakte er ook weer flink in. Zij was de laatste nog levende zus van mijn moeder, en het is een heel apart gevoel te weten dat er een hele generatie voorgoed verdwenen is. Alle vijf de meisjes en alle vijf de jongens zijn er niet meer.
Weg vroeger, weg verleden.
Op het moment dat we dit aan het overdenken waren en er een beetje van aan het bekomen waren, kregen we opnieuw slechte berichten uit de omgeving. Een neef raakt zijn werk kwijt en een dierbare vriendin blijkt borstkanker te hebben.
Potver de potver… we leven onder een slecht gesternte op dit moment. Of…
Misschien moeten we wel blij zijn dat we slechts aan de zijlijn meedoen met dit leed en verdriet. Immers met onszelf gaat het goed. Zelfs beter dan een poosje geleden. Het enige dat we te klagen hebben is dat het erg druk is met allerlei dingen waar we niet om gevraagd hebben. Maar dat nemen we graag op de koop toe.
Toch… met twee keer afscheid nemen in twee weken, kwam ik toch ook weer in gesprek met mezelf over mijn eigen eindigheid. Een tante van 88 weet het zo mooi te zeggen: “Ik zal ook wel iets onder de leden hebben waar ik aan dood ga, alleen ik weet nog niet wat.”
Daar heb ik ook eens over zitten piekeren. Als ik dan toch eindig ben, en daar twijfel ik niet aan, hoe zou ik dan willen sterven? Wil ik plotseling dood, of mag er een stukje ziekzijn aan vooraf gaan zodat ik ernaar toe kan leven?
Het zijn vreemde en verwarrende gedachten. Maar ik kan in die zin vergelijken dat mijn moeder na een kort ziekbed overleed en mijn vader van de ene minuut op de andere. Dus als achterblijver weet ik wel waar ik voor kies, geef me dan dat korte ziekbed maar, mits het niet teveel in lijden ontaardt.
Voor mezelf… ik ben niet bang van de dood, integendeel. Als ik goed naar mezelf luister, wil ik het ook wel een beetje weten wanneer het zover zal zijn. Dus een klein beetje ziek voor die tijd lijkt me wel prettig.
Maar er is nog wat. Nu zijn Dikkertje en ik nog samen, en ik hoop dat we dat nog jaren en jaren zullen blijven. Mocht daar verandering in komen, dan zal ook mijn blik op het eindige wel weer veranderen. Dus heeft het dan eigenlijk wel zin om er nu over te piekeren, te denken en te fantaseren?
Vast niet.
Deze gedachten omzetten in de praktijk, dát lijkt me wel handig. Ik ga zo maar eens de adressenlijst onderhanden nemen en actualiseren. Want dat is niet alleen handig voor ‘als het zover is’, maar ook straks met kerst. En dat is het altijd weer eerder dan je denkt.
mei 1, 2012
· Vrouwke · 3 Reacties
Tags: eindigheid, gezondheid, overdenken, sterven, verdriet · Geplaatst in: Familie en vrienden, Persoonlijk
Six word story: Afscheid
Six word story is een initiatief van Jokezelf.
Meer over de six word story.
Meedoen kan niet meer, want dit is de laatste keer dat Joke een opdracht geeft.
Bijzonder jammer…
Deze keer is, hoe kan het ook anders, het onderwerp Afscheid.
Olifant met snuit
blaast verhaaltje
UIT!!!
april 17, 2012
· Vrouwke · 10 Reacties
Tags: afscheid, olifant, six word story, zes woorden verhaal · Geplaatst in: Six word story
Henk en Jelle
Gisteren was het een dag zoals die af en toe voor kan komen, maar dat dan alsjeblieft niet vaker dan soms. We hebben afscheid moeten nemen van neef Henk. In de nacht na pasen is hij onwel geworden, heeft om hulp gevraagd en die ook gekregen, maar het was tevergeefs. Hij is overleden.
De hele week heeft het me beziggehouden. Ook omdat ik niet wist waar de grens van het toelaatbare lag. Wat mag ik hierover prijsgeven? Waar moet ik zwijgen? Wat mag openbaar?
Dan is internet ineens een vreemd medium. Het is toch wel heel open en bloot. Iedereen die dat wil kan meelezen, óók als het een besloten gemeenschap/groep of hoe je het ook noemen wilt betreft.
Daarom mijn zwijgen. Ik wilde niemand voor de voeten lopen, in de wielen rijden of op de ziel trappen. Al kon ik het net niet helemaal laten. (zie het vorige log)
Het afscheid gisteren was mooi, waardig en vooral ook eerlijk. Neef Henk heeft een tumultueus leven geleidt, ookal was hij zelf erg bescheiden. Hij was er helemaal niet op uit om de aandacht te trekken, maar het overkwam hem gewoon. In zijn aanwezig zijn bracht hij mooie dingen voort; tekeningen, muziek, vrienden, kinderen. Allemaal ‘mooie plaatjes’.
Het spijt me dat we de laatste jaren nauwelijks nog contact met elkaar gehad hebben ookal weet ik dat de dingen zo kunnen gaan in het leven. Je gaat wegen, wandelt een stukje samen op, om dan daarna ieder weer een andere kant op te gaan. Zonder reden, het gaat gewoon zo. En omdat het zo gegaan is, zal dat ook wel goed geweest zijn. Maar toch is er een gevoel van gemis.
Neef Henk is de eerste van mijn generatie die ons verlaat. Dan bedoel ik van de kinderen van mijn ooms en tantes, en dat dan van moeders kant. Helaas hebben we aan de kant van manlief al vaker afscheid moeten nemen.
Maar dit was confronterend. Voor mij kwam het dichterbij dan verwacht. Die vaak genoemde ‘donderslag bij heldere hemel’, zo was het.
Emotioneel en vermoeid (het was een lange dag met na het afscheid nog een rondje kerkhof, bezoek aan mijn peettante en aan een mij zeer dierbaar familielid, kwamen we pas na middernacht weer thuis. En wat zagen we daar?
Blauwe ballonnen in de tuin van de overburen. Terwijl wij afscheid namen, hebben zij een nieuw kindje gekregen. Hun derde is zoontje Jelle.
Op dat moment voelde ik een vreemd soort ‘het is goed gevoel’. De kringloop van het leven werd opnieuw geopenbaard.
Dag lieve Henk.
Welkom Jelle.
april 15, 2012
· Vrouwke · 5 Reacties
Geplaatst in: Familie en vrienden, Persoonlijk
Zwijgen
Er zijn dagen doet ik moet zwijgen over wat er in me omgaat.
Dagen dat het leven ingehaald wordt door omstandigheden die geen ruimte gegund worden.
Hoe graag zou ik nu delen, mededelen, medeleven.
Helaas… er is geen plek voor emoties op dit moment.
Misschien morgen?
Weet je… ga…
De ruimte in
Mij zijn de dingen
als bloemen: bedoeld
tot openspringen
van bewijs dat woelt
overal in;
zelfs in mensen
die het einde wensen
woelt begin.
Ik kan in mijn handen
de wereld voelen:
als vlees krioelen
de vastelanden
en tintelen van de bommen,
rimpelen van de rampen,
huiveren van de drommen.
Onder nauwe dampen
in het aardse zonlicht
drukken lichamen
zich zo dicht tezamen,
zo eenzaam en
zo dicht, zo dicht.
Trek de kou in van
de lege maan.
Blijf even staan
luisteren, trek dan
door de lange nacht
naar een planeet
(plotseling heet),
mompel zacht,
en tuimel maar voort.
Wat heb je na jaren
dan gezien, ervaren
en gehoord?
Snik maar, want
van hier tot God
snikt om ons lot
niemand, niemand.
De melkweg? Bleek zand
dat traag nadraait,
eens opgewaaid
van een leeg strand,
en…
Een ogenblik!
Wat hoor ik daar?
De wind.
Niemand.
Snik maar.
Leo Vroman, uit Gedichten 1946-1984
april 12, 2012
· Vrouwke · 2 Reacties
Tags: dood, gedicht, leo vroman, rouw, verdriet, verwerken, zwijgen · Geplaatst in: Familie en vrienden, Persoonlijk